
In mijn tijd... of liever: Toen ik jong was... neen: Jaren geleden...
Opnieuw.
Vroeger was My Little Pony dé rage. Voor meisjes dan. Iedereen die iets wilde betekenen, van kleuterklas tot basisschool, ja zelfs tot de stoere prepubertijd in het lager middelbaar, moest minstens over zo'n drietal van die 'schattige' speelpaardjes beschikken. Voor diegenen die nu een totale 'huh'-erlebnis hebben, klik
hier . Zoals je kan zien zijn 'My Little Pony'-popjes kleine plastieken paardjes (pony's) met enkele sterren dan wel een regenboog of iets soortgelijks op hun reet. Pardon my French, maar ik heb ze niet uitgevonden.
Als stoere knaap heb ik nooit gesnapt wat meiden nu zo fijn vonden aan deze slappe roze equinen. Ikzelf speelde samen met mijn maten (Thor de verschrikkelijke, Gnar de verbrijzelaar en Wannes - Hij die voor ons naar den Aldi gaat) met Star Wars action figures en sporadisch staken we wel eens een vuurpijl in een of ander amfibie om dan, puur voor de wetenschap, te kijken naar wat er gebeurde...
Jaren dus heb ik proberen te begrijpen waarom meisjes in groten getale vielen voor zulke slappe troep. Mijn twee eigen nichtjes waren zelf hardcore fans to infinity and beyond. Wanneer andere girls al lang begonnen denken aan pensioensparen zaten zij hun roze vriendjes nog braaf te roskammen.
Eindelijk heb ik het geheim ontdekt... denk ik. Ziehier de cartoon.
My Little Pony, ja ja. Ik bekijk mijn nichtjes plots heel anders...
Zimbob, wie durft beweren dat ik een pop had krijgt een peer op zijn appel.