Cartoon: luisteren

Mensen kunnen niet luisteren. Ik hoor het mijn ma nog zeggen, en ze heeft gelijk. Of het nu in vergadersituaties of in het alledaagse leven is, iedereen is zo gepreoccupeerd met zijn eigen gedachte bezig dat ze prompt vergeten te luisteren naar anderen. Vaak uit zich dat in weerkerende vragen of gewoon desinteresse; maar vaker nog wordt je gewoon in het midden van je eigen zegje onderbroken. En dan wordt nog van je verwacht dat je meegaat in hun gedachte. "é?" gebaart men dan; of "vinde ni?".
Het is eigen aan de mens en ik ben zeker niet zonder zonde. Ik bedoel deze mail ook niet bitter; enkel ter onderstreping van deze cartoon. Ik ben al lang geleden opgehouden met me hier aan te ergeren. Ik luister er gewoon niet meer naar. ;-)

Zimbob hunkert naar zijn bank en zijn boekje.

Cartoon: spermabank

Het wordt een weerkerend feit. In een huis wonen waarin wordt gewerkt is niet altijd een pretje. Zeker als je je geliefde Macje steeds weer moet beschermen van een dikke laag slijpstof. Natuurlijk ben ik blij met de vooruitgang in ons nestje; maar mijn Macje of mijn digitale verwerkingsmogelijkheden (wat een woord) kan ik toch moeilijk missen.
Gelukkig had ik andere zaken om me mee bezig te houden: mijn job.
Ach... als ik daar al over begin te zagen. 't Was weer zwaar, maar: thank god it's Friday. Een nieuwe Zimbobtoon.
Hoewel.
Wegens al dat werk heb ik niet echt de kans gehad om iets nieuws te doen. Wel wat schetsen en ideeën... maar afwerking?
Vandaar vlug vlug een oudere toon ingekleurd. Ik heb hem speciaal sober gehouden van kleur (voor mij is de tekening nog altijd belangrijker dan dat gefotoschop). Niet te veel schaduwkens dus: maar puur grafisch gefoeter.
Het gaat over een verziekte band tussen ouders en kinderen. Het is erg goed om je ouders graag te zien, maar je moet toch ooit de navelstreng doorbijten, niet? Zeker als vermeend volwassene.

Alee... dat vind ik toch

Zimbob ziet zijn ouders toch graag hoor (en hun partners)

Cartoon: feminisme

Ik haat feministen. En hiermee wil ik zeker geen oorlog starten tegen al wat ruikt naar de strijd voor gelijke rechten. Integendeel: Zimbob is pro gelijke rechten. En, ik respecteer de vrouw. Zij zijn veelzijdiger en in vele opzichten creatiever dan wij mannen. Geef toe jongens, moeilijk zijn wij niet te doorgronden. Ik hoor jullie een pint openend toestemmen. I rest my case. De vrouw is te lang onderdrukt geweest om haar nu haar echte rechten nog te ontzeggen. Ongelijke lonen bestaan nog altijd, en dat is rotzooi. En zo kan ik nog een heel lijstje maken met dingen die 'in this day and age' niet meer zouden mogen.
Maar dat is niet de bedoeling. Ik haat feministen dus, maar ben geen vrouwenhater. Met feministen denk ik aan van die ongeschoren manwijven die kost wat kost willen bewijzen dat vrouwen gelijk zijn aan mannen. En dat is nu eenmaal niet zo. Dus ga gezellig op een ander die onzin verkopen; maar de eerste griet die een fallus van het kaliber 'Amai!' torst, moet ik nog tegenkomen. En blij toe.
Wij zijn nu eenmaal niet gelijk; en dat is juist het fijne. Geef mij maar een vrouwelijke vrouw die zich bezig houdt met vrouwendingen. Hoe vrouwelijker hoe aanschouwelijker.
We zijn gelijk? Stel je voor zeg...

Zimbob ziet zijn vrouwtje graag.

Cartoon: mwoah

"Scherp en mild en grof en fijn
Vertrouwd en vreemd , smerig en rein,
Door wijzen èn dwazen bezongen refrein:
Dit alles ben ik , wil ik zijn;
Een duif, een slang, en ook een zwijn!"

Een van mijn favoriete dichters schreef het voorgaande, en dat praat tevens goed (of verklaart op zijn minst waarom) ik deze cartoon publiceer. Dus zonder boeh of bah: ziehier. Wie trouwens weet wie dit schreef, ontvangt van mij een prijs.
I wonder... really...
Act, react. puh retty please.

Zimbob op zijn filosofischt.

Cartoon: de epilepticus

Rond zoveel ziektes bestaat er evenveel, zoniet meer, onbegrip. Epilepsie is er daar één van. In deze wereld waar alles snel en hip moet zijn is er geen plaats voor 'de zwakken'. U weze dus gewaarschuwd: liever uw pijn stilzwijgen dan de waarheid onder ogen zien, lieve menschen, dit is een welvaartstaat.
Tsk tsk.

Zimbob waant zich in de middeleeuwen, maar blijft desalniettemin heel hard lachen.

Cartoon: expectations of the small 2

Als u een trouwe fan bent zult u zich ongetwijfeld 'Expectations of the small' herinneren. Zoniet, doorzoek dan nog maar eens vrolijk de archieven. Ach, ik ben in een goeie bui, laat ik jullie geheugen maar eens opfrissen. 'Expectations of the small' is een reeks die ik af en toe verderzet als ik weer eens niets beters te doen heb. Hoewel ik er al een tiental stripjes van heb liggen is dit nog maar de tweede die ik post. Waarom? Wel, euh... ik zou het niet weten. Ik wilde hier vooral een cartoonblog van maken, en dan vond ik dat 'ministripjes' hier niet op thuis hoorden. Maar omdat ik me van mijn meest veelzijdige kant wil laten zien herzie ik die mening nu met graagte.
I need not remind you that if you click on an image, it will grow. Kind of like... neen, Lebbercherrie.

Een versgeknipte Zimbob